Net als je denkt dat het volwassen leven je een beetje goed af gaat.. Nieuw dieptepunt.

Koelkast vol met boodschappen. Ik zou zowaar voor twee dagen avondeten, lunch en ontbijt kunnen maken. Nou is dat ontbijt niet echt iets om trots op te zijn hoor.
Havermout of Brinta met melk. Kokosmelk, havermelk of gewone (biologische) melk. Brinta lust ik alleen met gewone melk.
Sinds kort eet ik geïnspireerd door lieve J ook weer soms cornflakes. Ook met gewone melk. Of crackers met kaas. Old Amsterdam kaas is favoriet. Of jonge graskaas met een boel sambal van de toko op de hoek. Als lunch heb ik afbak broodjes en eieren in huis. En zelfs verse bieslook. Jongens wat een feest. Ik hou van ei. Gekookt, gebakken, roerei of mijn aller aller favoriet: Menemen. Een Turks eiergerecht. De vega versie. Zonder sucuk. Want dat lust ik dan weer niet. Feta daar in tegen? Graag. Veel. Begraaf me er maar in.  Maar ik had dus ook avond eten in huis. Ik kon een pan linzenchili maken. Genoeg voor twee dagen. Met kaas. Geraspte Old Amsterdam. Love it. Recept gekregen van m’n lieve M. En sinds dien, als ik kook is het echt vaak linzenchili. Of linzenspul zoals ik het noem. Lekker!

Ik had gestofzuigd. De kattenbak was schoon.  De was van anderhalve week geleden had ik net opgeruimd. De kast in. Ongestreken. Dat dan weer wel want strijken vind ik echt het aller aller vreselijkste huishoudelijke klusje. Eigenlijk geen klusje. Een klusje is iets wat je zo gedaan hebt. De vuilniszak in de ondergrondse container gooien bijvoorbeeld. (Kom ik later nog op terug!)  Maar strijken is een Klus. Met een grote K. Doen we dus maar gewoon niet. Tenzij ik perse dat ene overhemd aan wil en met alleen nat ophangen willen de kreukels er niet altijd uit. Dan moet het dus wel. Of als ik een uitvaart van het werk heb. Dan moet het nette pak uit het stof. En het overhemd strak gestreken.

Oke. Door. Ik had mijn bed net verschoond en het beddengoed zat in de wasmachine. Op een was en droog programma. Want liever lui dan moe. Haha! Lang leve mijn nieuwe was en droog combi machine waar ik tegenwoordig een hele bijzondere relatie mee heb. Relatie ja. Want dat ding heeft wifi, downloadbare was en droog programma’s waar ik niets van snap, en bovenal: Hij maakt betere muziek als de piano spelende bovenbuurman van bestie S en mijn zingende onderbuurmeisje bij elkaar. En dat zegt wat. (of toch niet…) So far ging het volwassen leven dus best goed! Sorry onderbuurmeisje trouwens. Ik weet dat je soms meeleest. Ik hoop deze keer niet.

Ik had mijn haar gewassen, geföhnd en daarna moet er altijd nog een beetje van mijn wonder olie in. Maar goed, die wonder olie laat ik (omdat ik afgeleid ben door welke scrunchie ik vandaag in mijn haar zal doen…) even uit mijn twee linkerhanden laten vallen. He-le-maal aan diggelen. Echt van die mini glassplintertjes. Stond ik dan. Zo half half in twijfels of ik nou gigantisch hard moest gaan lachen.. Of even een potje janken. Het is lachen geworden, en een insta-story haha. Want voor uitgebreid huilen had ik geen tijd. Ik moest naar het werk. Je weet dat je volwassen bent als je geen tijd hebt om gewoon even een potje te janken. En wie jankt er nou om een flesje haar olie? Nou? Ik. Als ik er de tijd voor heb tenminste. Ik kwam op het werk aan als een kuikentje wat met zijn pootjes in het stopcontact gezeten had. En het miezerde ook nog. Officer Kuikentje Pluis reports for duty. Gelukkig waren er wat vrouwelijke collega’s die het begrepen. Die hadden ook allemaal een vast ritueel. En ze voelden de pijn van mijn kapotte olie flesje. Gisou, ik hou van je. Echt heel veel. Is een olietje van 5 euries niet goed genoeg voor je Liek? Nee. Easy peasy. Ik ben verslaafd aan Gisou. Dankzij lieve D. Vriendinnen die je verslaafd maken aan dure spullen. Haat en liefde liggen zooo dicht bij elkaar. Ik zet er express geen linkje van neer hier. Dan moet je zelf de moeite doen het te googlen, en als je het dan nog wil (wat ik je garandeer..) Dan is het je eigen schuld. (De moeder en de vrouw van lieve collega Guillian hebben inmiddels ook Gisou besteld. Alleen door hoe ik erover praat. Vind ik dus best grappig. Als je haar maar goed zit.. toch?)
De dienst doorstaan met twee van die kronkelelastieken en een vrolijke scrunchie van de godmother of all haarbandjes en scrunchies. Mevrouw Haarband.  (Kan je gerust op klikken, is handgemaakt maar betaalbaar (kunnen we van Gisou niet zeggen..) en ontzettend goede kwaliteit! En gaan niet kapot als je ze laat vallen. ha-ha…)

Eenmaal thuis moest ik nog verder puinruimen. De begrafenis van mijn Gisou olie was niet voor de poes. Daarna maar eens gaan kijken wat voor een haar spul ik verder nog in huis had. Gelukkig toen ik eind van de zomer bij M in Pisa op bezoek was kocht ik daar een Italiaans serum en dat is ook heerlijk spul. Dus die maar weer in gebruik genomen. Een stuk goedkoper kan ik je vertellen. 

Een paar dagen later bestelde ik pizza. Met extra champignons en extra kaas. Niet omdat dat nou gezond was maar omdat ik gewoon graag extra heb. First world problems zullen we maar zeggen. Pizza als ontbijt is ook altijd intens fijn. Zelfs de dag erna nog ja. Not a single fuck was given. En ik dacht dat het wel kon. Het was een vega pizza en wat kan er nou echt mis gaan na opwarmen/cremeren in de oven? Haha! U begrijpt: Het aantal punten op de hoe-volwassen-ben-ik meter ging in rap tempo naar beneden. De vuilniszakken waren voor de zoveelste keer op. Ik gebruikte maar weer een tweedehands plastictasje. Die ik vervolgens ook nog een week op balkon laat staan voor ik hem in de ondergrondse container gooi.
Want mijn oh-zo-fijne Amsterdamse balkonnetje is in de winter gewoon een ordinaire opslagplaats. Als je het niet ziet, dan is het er niet. Toch?
Oh die la uit de vriezer, die niet meer goed dicht kon door teveel ijs? Die staat ook op balkon. Ik moet mijn vriezer ontdooien. Maar ik stel het liever een paar maanden uit. Of een half jaar ofzo. Iemand gouden tips?

Schaamteloos eet ik de paar popcorntjes van gister die ik tijdens het Netflixen (Vis a vis, echte aanrader mocht je die nog niet gekeken hebben) in bed heb gegeten op als ik ze vind.  Ze zijn niet meer warm, en een beetje zacht. Maar smaken nog prima. Ik scroll door de site van Sneakerdistrict en door de app van Nike. Ik ben alweer verliefd op twee paar Nikes. Allebei niet echt te combineren, maar oh wat ben ik verliefd. Je mocht geen sneakers kopen Liek. Minstens tot eind februari niet. Toch even kijken of ze er nog zijn in mijn maat. Nope. Kijk, dat is dus een teken, ik mag ze niet. Ik stuur ze wel nog even naar bestie C. Gewoon als leedvermaak. Ofzo.
Kijk daar gaat het dus eigenlijk al mis he, want nu weet Rusland ook dat ik verliefd op ze ben. Advertenties. Overal! En tot overmaat van ramp zijn ze er een dag later nog in mijn maat ook. Maar ik scoor weer een volwassenheidspuntje want ik bestel ze niet. Ik moet tenslotte nog een nieuwe voorraad Gisou bestellen en dat is al duur genoeg. 

Ik koop wel kattenvoer, kastenspeeltjes, en ik vond trouwens met bestie S eindelijk mooie kussens voor op mijn gele bank. Yes! Hoe volwassen is dat. Maar dan he… Dan ontdek ik iets wat me in een paar seconde laat beseffen dat het misschien gewoon maar beter is dat ik geen echte volwassene ga worden. Het is wonderbaarlijk en te smerig voor woorden tegelijk:

Ik sta af te wassen. Met Metallica aan op standje geluidsoverlast. Ik heb een wasbak met daarnaast nog zo’n klein wasbakje met metalen afdek bakje over het putje. De vorige bewoners hebben er een kraan bij geïnstalleerd die nét niet het kleine wasbakje bereikt. Doet me een beetje denken aan een aggenebbis (klik voor een leuk rijtje Amsterdamse woorden) hotelletje in Borneo waar de badkraan zo klein was dat het water non stop over de rand liep in plaats van in het bad…
U begrijpt: Ik heb precies niets aan dat kleine wasbakje. En nee ik heb in alle jaren dat ik hier woon ook niet die kraan (laten) vervangen…
Maar goed, de afwas is klaar en maak daarna de hele wasbak schoon. Ik heb bloemen gesneden en er ligt wat groen in het kleine wasbakje dus ik doe die ook maar even. Sop sop sop, metalen bakje eruit.. putje ook even een sopje. Er ligt iets in. Gedachteloos pak ik het en loop ermee naar de prullenbak. Samen met nog wat restjes bladeren en stelen van m’n bloemen. Ik laat het dingetje wat ik uit het putje had gehaald in de prullenbak vallen en dan realiseer ik me wat het was…

Een pitje met een heel klein uitgekomen mini worteltje en nog kleiner bleek groen knopje van een sinaasappel of een citroenplantje.
(Ik ben regelmatig in de weer met citrusvruchten. Smoothies, sapjes en natuurlijk bij Gin Tonics)

Er is door het metalen bakje een pitje gevallen, die heeft daar lang genoeg (weken..?) gelegen om uit te komen. Maandenlang deed ik mijn best met een avocadopit. (klik voor hoe dat zou moeten werken..) Ontkiemen? HO maar!! Ik vermoorde zelfs een cactus. Ik wil dolgraag een mini jungle in huis maar het gaat me ondanks veel moeite toch niet altijd even goed af.. (Iemand tips voor mijn bananenplant weer op te kalefateren?)
Maar als ik geen enkele moeite doe, dan komt er een citroenpit uit in het nutteloze wasbakje bij de gootsteen. Hoe de fuck is het mogelijk?

Successful adulting is gewoon niet aan mij besteed. En tot overmaat van ramp heb ik die pit achteloos weggegooid voor ik er erg in had. En graaien in de prullenbak doe ik natuurlijk alleen als ik iets heb weggegooid wat ik niet op mocht eten van mezelf maar dan later alsnog wil doen omdat ik geen ruggengraat heb. Niet voor een uitgekomen citruspit. Duh.

ABC ik kap ermee. Ik ga pindakaas eten uit de pot. Met een regenboog kleurige lepel.  (Deze en deze zijn favoriet trouwens. Pindakaasliefde!)