#Dagverslag 14 – 020 gaat vreemd in 010.

Ik schreef vroeger af en toe een blogje over hoe mijn weekend was, of een dag. Die blogs kregen de naam #Dagverslag en ze werden goed gelezen en ik vond ze leuk om te schrijven. Al vind ik dat met alles wat ik schrijf. Gewoon omdat ik schrijven fijn vind. Ook zonder dat iemand anders het leest. 

M’n blog groeide en toen ineens werd schrijven over vriendinnen enzo iets lastiger voor mijn gevoel. Ik noemde de meeste gewoon bij hun voorletter. Om een klein beetje semi privacy reasons. Met de nadruk op een beetje. Dat ik er voor kies om te bloggen, dat is mijn eigen keus. Actief op Instagram:
Ook mijn eigen keus.
Mijn vrienden en vriendinnen mogen daar natuurlijk hun eigen keus in maken. Ik tag ze vaak niet.  Maar de dagverslagjes verdwenen een beetje naar de achtergrond. Want ik vind schrijven over m’n werk ontzettend leuk en ben daar gewoon heel enthousiast over sinds ik het ben gaan doen. Jarenlang wilde ik dat namelijk, maar durfde ik het niet. De redenen om het niet te doen wonnen het van de redenen om het wel te doen. Vond ik stom, maar ja, als je iets niet durft dan gaat er dus tijd over heen om jezelf te (laten) overtuigen.
Een paar jaar geleden besloot ik er schijt aan te hebben.
Ik vind mijn werk gewoon simpelweg te leuk om niet te delen. En ik vind schrijven ontzettend leuk. Ik heb al zoveel politie dingen geschreven die ik nooit ergens deelde, en nu wilde ik het stapje voor stapje toch gaan doen! Ontzettend blij met die keuze. Iedereen die geholpen heeft me te overtuigen: Nog altijd mega bedankt!

Maar voor nu weer even een dagverslagje. Omdat ik schrijven gewoon heerlijk vind en dit weekend moet gewoon zwart op wit op de blog. Ik wil en zal het voor altijd herinneren. Het was fantastisch. En bijzonder. En soms ook verdrietig. En misschien ook wel een eerbetoon aan m’n vriendinnetje. Eigenlijk verdienen al mijn vriendinnen en maatjes dat. Maar goed, dagverslag nummer 14 en hij gaat over vorig weekend:


Prachtige Mandy, met ballonnen en haar favoriete uitzicht.

Prachtige Mandy, met ballonnen en haar favoriete uitzicht.

020 goes 010. Soms heb je van die mensen, die rollen zo onverwachts je leven in. En meteen weet je het: They are here to stay. Vriendinnetje Mandy is er daar een van.
Mandy heeft al vanaf 2013 ongeveer heftige blaasproblemen en eigenlijk is het alleen maar slechter geworden. Veel operaties, veel pech en veel onderzoeken. Veel pijn. En verdomme wat is het soms moeilijk om mensen waar je zo veel van houdt zo veel pijn te zien hebben.
Twee jaar geleden een absoluut dieptepunt en het is allemaal heel heel heftig. Het heeft zo veel impact op haar leven.
Ze is veel te jong om met een katheter en alle daarbij komende/‘horende’ ongemakken en pijn te dealen. Onderzoek na onderzoek, ziekenhuis opname na ziekenhuis opname pijn, morfine..
In december smokkelde ik nog met bestie S een fles champagne (sorry not sorry) het ziekenhuis in omdat het er op ging lijken dat ze oud en nieuw door zou brengen in een ziekenhuis bed. Dat deed ze gelukkig net niet. Dat was een kleine meevaller. Ook reden voor champagne zullen we maar zeggen!
Mandy leeft dus niet hoe je het leven voor je ziet op je 28e in ieder geval. Vanaf april dit jaar is het weer echt ontzettend slecht. De pijn is dusdanig dat ze niet zonder veel pijnstilling kan, en het leven is klein vanaf de bank onder een dekentje.
Haar verjaardag was onderweg en ik had haar door de bitch die Corona heet ook al een hele tijd niet gezien anders dan digitaal. Elkaar lelijke filmpjes sturen, hele dagboeken via de voicemessages en bellen en natuurlijk facetimen.

Een paar dagen voor dit weekend had ik een Coronatest. De verpleegkundige heeft vakkundig getest of ik geen Corona (in mijn hersenen.. Want allemachtig wat gaat dat wattenstokje diep je neus in..) had. Dat had ik niet.
Veel kan ze niet door alle pijn. Maar met veel liefde voor haar eigen stad wist ik al een tof kado voor haar verjaardag. Een nachtje luxe hotel met uitzicht over haar geliefde stad.
Geboekt, en het hotel gemaild of ze toevallig de kamer een beetje birthday proof wilden maken.
Ik kon online geen birthday arrangement vinden, daarom dus een mailtje.

In de trein naar Rotterdam, met een mondkapje. Het was een rare onwerkelijke gewaarwording. Lekker benauwd ook. Ik staarde uit het raam, rammelde een beetje op de MacBook en binnen no time knuffelde ik Mandy he-le-maal plat. Kon wel janken zo blij was ik om haar weer te knuffelen. Misschien slikte ik ook echt wel even wat tranen weg.
We dronken in de stad een drankje. In de motregen die al snel echte regen werd. Zaten we dan, lekker met pluishaar in de regen. Snel door naar het hotel
En jongens, wat een adembenemend uitzicht. 


Die watermeloen cocktail… Die moet in Amsterdam ook overal op de kaart!

Die watermeloen cocktail… Die moet in Amsterdam ook overal op de kaart!

Prachtig mooi zicht op de Erasmusbrug en Rotterdam, ballonnen aan het plafond, een zakje snoepjes, een ontzettend lief kaartje van Irene van guestrelations, twee Tony Chocolonely chocola’tjes, en als kers op de taart een prachtig opgemaakt bordje met twee macarons. Oh EN een verjaardagswens met kleurrijke sierletters op de spiegel geschreven. Voor hun was het misschien een kleine moeite, maar het was zo fijn dat moment!

Mandy straalde. Mijn hart ontplofte van haar blijheid. We stonden minstens een kwartier in stilte uit het raam te staren. Mandy wees me enthousiast op allerlei dingen die we al gezien hadden in Rotterdam. We zagen een trauma helikopter landen en zagen mensen vechten tegen de wind op de Erasmusbrug op de fiets.
Dit kado was nu al zo ontzettend veel waardevoller dan elk ander kado wat ik me kon bedenken. En we hadden nog wat in te halen want Corona had een ander tripje platgegooid. 

Heerlijk eten in de gezelligste straat van Rotterdam. De Witte de Withstraat. Daar hadden we al eerder een avond gezeten met cocktails en shotjes Limoncello. Nu deden we het iets rustiger aan bij een gezellig tentje dat Obba’s heet. Een watermeloen cocktail en een Moscow Mule met een heerlijk met fetakaas gevuld en kruidig Turks broodje vooraf en kaasliefhebbers als we zijn: een pizza met kaas en een met truffel die de ober in zijn enthousiasme bijna over ons heen gooide. 
We genoten van wat onverwachtse zonnestralen en kletsten bij alsof we elkaar maanden niet gesproken hadden. In het echt is toch 1000 keer beter als onderkinnend Facetimen

Terug in de hotel kamer genoten we van een prachtige zonsondergang en tot de laatste ronde zaten we buiten op het terras van de skybar van de zonsondergang te genieten. Die probeerde ik met mijn grote liefde voor zonsondergangen nog vast te leggen maar dat is niet gelukt. 


Hoe lief is dit. Happy Birthday!

Hoe lief is dit. Happy Birthday!

We hadden trouwens een kleine interieurverbouwing gedaan in de hotel kamer, en de bedden voor het raam gezet. Met wat snacks en een drankje proosten we nog een keer.. “Op en gezonder levensjaar” Ik zei het en bedacht eigenlijk direct dat ik daar niet zo veel hoop op had voor de komende periode. Er komt vermoedelijk een hele hele zware operatie aan. Ik vind het ontzettend eng. Gedurende de hele dag zag en hoorde ik soms haar pijn. Ondanks dat ze zich door heel veel pijn heen gebeten heeft moesten we soms wachten tot de zware pijnstillers ingekickt waren. Ik beet meerdere malen op mijn tong. En heb zelfs echt hard tegen de tranen staan vechten zo oneerlijk voelt het.. Ik wilde gewoon mijn positieve zelf zijn, maar dat is soms echt moeilijk als het voelt alsof je vriendinnetje gigantisch veel onrecht wordt aangedaan. En je er helemaal niets aan kan doen.
Mandy zelf zegt met regelmaat dat het altijd erger kan. En dat is natuurlijk waar, en ik heb eindeloze bewondering voor de hoeveelheid kracht die most of the time in haar zit.
Bestie S lijkt daarin ontzettend veel op Mandy en zij roept altijd een beetje gekscherend op alles “Ik heb hoop!” .. Laten we dat er maar in houden. We houden hoop op een gezonde toekomst. Het MOET. 


Sorry Nhow, we hebben even een kleine re-styling gedaan.

Sorry Nhow, we hebben even een kleine re-styling gedaan.

Mandy haar kracht, positiviteit en dankbaarheid zijn waanzinnig. Het zet voor mij direct zo veel dingen weer even op zijn plek. We hebben gelachen, heel hard gelachen. Maar ook gepraat over diepe angsten en verdriet. Het is zo mooi als dit allemaal even gemakkelijk gaat in een vriendschap. Als je net zo goed over de moeilijke dingen in het leven kan praten als dat je samen een kindersurprise ei uit kan pakken en heel veel lol hebt. Ik ben er intens dankbaar voor. En ik ben Nhow Rotterdam ook dankbaar. Ik hou van nachtjes hotel, en helemaal als dat met mooi uitzicht is, of in een mooie omgeving. OF allebei. Maar heb ook echt wel meegemaakt dat het dan allemaal tegenviel, of onaardig personeel. Wat was iedereen lief, en behulpzaam. Van de receptie tot in de bar en van het restaurant tot Irene van guest relations die regelde dat de kamer birthday proof gemaakt was. 

Wat mij betreft een ontzettende aanrader, en ik zelf kom zeker nog een keer terug! Heerlijke bedden, hartstikke schoon, hartstikke duur, maar wel hartstikke mooi! Als je als Amsterdammer dan even vreemd wil gaan met Rotterdam was dat wel ECHT the place to be. 

De volgende dag zijn we trouwens Corona-proof verwend bij het ontbijt. In de avond moest je via een keuzemenu-kaart doorgeven wat je wilde eten de volgende ochtend. (Mag ik dit elke dag please?).
Ik baalde (vooraf) stiekem dat er geen echt ontbijt buffet was. Want normaal hou ik niet van buffet eten maar wel ontzettend van ontbijt buffet. En als ik ergens blij van word is het opstaan, en met je nog slaperige kop zo aan het ontbijt buffet aan kunnen schuiven en alles eten wat je maar lekker vind.

Maar goed, geen buffet maar keuze tussen drie opties. Een fitgirl ontbijtje (wat er overigens heel lekker uit zag!), een lekker niet op dieet ontbijtje en een intercontinentaal ontbijt met bonen enzo. Ik weet niet of jullie bonen als ontbijt lusten, maar ik word altijd een beetje misselijk als ik daar naar kijk.. (Anderen worden vast misselijk als ze mij zien ontbijten met een restje pizza met champignons of chocola, dus agh)

Anyway, het werd dat niet-op-dieet-ontbijt:
Toast met aardbeien, pannenkoekjes met blauwe bessen en veel stroop. Want pannenkoeken moeten zwemmen, framboos croissantjes, koffiebroodjes en munt thee. Verser dan vers en dusdanig veel dat we nog een lunchbox mee namen. Ik heb mijn happy food dance wel 5 keer gedaan. En brandde ondertussen lekker mn smoel aan de binnenkant van het krakend verse framboos croissantje waar ik nog aardbeien jam overheen smeerde. Omdat het kan. Maar je verbrande tong blus je gemakkelijk met de verse jus d’orange. Wat een ontbijt feestje. Het enige nadeel is dat ik bij een buffet dan zoet nog had afgewisseld met hartig. Een gekookt eitje of een broodje oude kaas ofzo had er priiiima bijgepast. Zeg ik nu achteraf. Want ik zat propvol.

Oke. Tot zo ver mijn spreekbeurt over het Nhow hotel in Rotterdam. Het was gewoon echt heel erg fijn. Het was fijn om qualitytime door te brengen met Mandy. 020 loves 010. De lieve ouders van Mandy kwamen ons ophalen en brachten Mandy naar huis en mij naar Rotterdam Centraal. Het was een ontzettend fijn weekend.
Ook fijn was toen ik terug kwam in Amsterdam mijn scooter niet gejat of gesloopt was. De stond braaf bij het station op me te wachten.
Vreemdgaan in 010 gaat me goed af. Let’s do it again soon babe! En dagjes en nachtjes weg in eigen land (en stad) zijn nu Corona toch wel heel veel roet in allerlei plannen heeft gegooid extra blijmakers.
Heb je nog tips voor leuke dagjes / nachtjes weg in eigen land? Ik hou van hotelletjes met uitzicht of een mooie omgeving!

Related Posts

Comments (1)

mooi (en best heavy) verhaal en wat zorg jij goed voor je vriendinnetje, een pracht mens ben je 💛

@Mandy hoop echt dat er een moment komt dat er een juiste oplossing / behandeling komt zodat je van deze shit verlost bent.

Comment to Henk Veen Reactie annuleren