Lentebloesem maar geen lucht.

Het is een heerlijke zomerse lente dag. Twee dagen zelfs achter elkaar. Je kan je geluk niet op. Eindelijk schijnt de zon. We hebben hem zo nodig. Netflix uitgespeeld, lente schoonmaak in huis, kledingkast uitgemest en zelfs dat ene muurtje gewit want gelukkig was de Gamma open voor wat verf. 
Het is koud, maar goed je dikke warme winterjas doet zijn werk. Je lijf is warm. Je oren koud. Je bent je muts vergeten op te zetten voor je strandwandeling. Gister bij de prachtige bloesembomen in het bos was het toch aangenamer met je twee beste vriendinnen. Je bekijkt nog even de selfie van gister en ondanks de kritische blik naar jezelf besluit je hem toch met een goed filtertje erover op Instagram en Facebook te gooien. “We maken het beste van deze rottige Corona tijd. Straks weer met manlief lekker aan de wijn” Met een roze hartje erbij. En een bloesem bloemetje. Koude vingers, snel die telefoon weer in je zak. 

Je haalt een lekker visje bij de viskraam. Je kinderen rennen rond, je man maakt even een snelle selfie voor in de familie app. “Om te voorkomen dat het een cd-van-jou-cd-van-mij verhaal zou worden nog even de kinderen uitlaten met Agnes hoor én natuurlijk een vissie eten. Werden gek thuis afgelopen week. ”
Je zus in de familie app kaart subtiel aan dat het geen goed idee is wat je aan het doen bent. “Ga lekker in jullie tuin zitten” hoorde je gister ook al van je zwager. Irritant. Alsof men je die frisse lucht niet gunt ofzo. Die twee zijn voor elkaar gemaakt. Allebei overbezorgd. 
”Nou ik ben hartstikke gezond,  we voelen ons topfit, niets aan de hand hoor!”  is je antwoord.
Toch kijk je schichtig om je heen als er iemand hoest. “Rustig maar, geen corona!” hoor je achter je in de rij. Een beetje ongemakkelijk wordt er gelachen en duikt men toch iets dieper in hun sjaal.

Na het weekend kan je ineens corona-symptomen-bingo spelen. De thermometer is alleen kapot dus of je nou koorts hebt weet je niet.  Manlief zoekt alle drogisterijen af:
“Sorry meneer uitverkocht. Ze worden woensdag weer geleverd, en liggen dan hopelijk donderdag in de schappen we hebben het nogal druk” 
“Maar ik heb hem verdomme NU nodig. Er ligt er vast nog wel eentje achter de toonbank toch, ik betaal extra!!!” Kees staat met zijn goedgevulde portemonnee al klaar. 
Het meisje achter de toonbank met een stuk plexiglas ertussen deinst achteruit. De hele dag krijgt ze al boze mensen over zich heen. 
“Sorry meneer ze zijn al dagen uitverkocht, mensen kochten er 5 tegelijk..” 
Het meisje draait nerveus aan haar naambordje. Lotte vindt het helemaal niet meer leuk, dit bijbaantje verdient niet genoeg voor alle ellende die ze afgelopen dagen over zich heen kreeg. Ze werd zelfs met de dood bedreigd door de moeder van een vage kennis die 5 pakjes paracetamol wilde en ze er maar een per klant verkocht. Ook aan haar.
De schappen, en voorraden zijn op. Bestellingen komen niet vanzelf binnen. En verkopen en vullen gaat ook niet tegelijk. En mensen hebben het geduld van een strijker. Nul. Het huilen staat Lotte nader dan het lachen. Maar hij ziet het niet. Hij stampt de deur uit en botst daarbij ook nog tegen een oudere vrouw en haar hondje aan. “Sorry” mompelt ie binnensmonds.

Woedend, verdrietig, en met een hoofd vol zorgen om zijn steeds zieker wordende vrouw fietst je kerel helemaal naar Centraal Station er moet toch ergens wel een thermometer zijn? Wat een lieverd is die Kees toch. Wat zorgt ie toch altijd goed voor ons. Je weet het zeker. Kees en jij worden oud en gerimpeld. Samen. Je kijkt ontzettend uit naar de zomer. De zon van afgelopen weekend was een fijn voorproefje. Even snel dit heftige griepje overwinnen en kom maar door met al die zonnige dagen. De grote apotheek daar zou ze misschien nog hebben hoorde Kees van een vrouw in de Etos die zijn zorgen beter begreep dan die stomme Lotte achter de kassa. 

Hijgend komt hij aan op CS. De lange rij negeert ie zonder woorden. Iedereen ziet zijn zorgen en laat hem maar gewoon gaan.. Niemand heeft zin in een confrontatie. Iedereen is gespannen, bezorgd en heeft wat nodig. Maar deze man zal het wel NOG harder nodig hebben. Men zet zonder ruzie hun eigen belang opzij. Hoe anders was dat vorige week bij de afdeling van het toiletpapier..
”Een doosje paracetamol per klant en nee sorry, thermometers zijn op”

Hij is wanhopig. De dokter wilde weten wat de koorts was van vrouwlief en dat wist ie niet. Hij heeft die thermometer nodig. Nu. Hij gebruikt de familie app. Zwager stuurt een app door waar je de symptomen van corona kan doorgeven aan het ziekenhuis. Had ie al eerder gedaan trouwens. Mooi initiatief zei ie toen al.
Niet veel later wordt er op gepaste afstand volgens alle regels van het RIVM een thermometer afgeleverd door zuslief.  Gelukkig is er geen lockdown in de stad en lang leve de familie app.
Snel die rottige koorts meten. We negeren het idee maar even dat die thermometer een paar uur geleden nog in de anus van je neefje zat. Hij is goed ontsmet, er was zeep en alcohol genoeg in huis. Een fles of 12 voor een huishouden van 4. Want jullie zijn wel voorbereid. En de kinderen wassen om de haverklap hun handjes en drogen ze met keukenpapier. Je bent een trotse moeder.  En Kees komt je een glas koude limonade brengen. Met ijsblokjes. De schat. 

Shit. Je hebt echt flinke koorts. De angst die je man al voelde slaat nu ook jou ook om het hart. Hoe kan het nou, je voelde je een paar dagen geleden nog zo fit. 
Je was arrogant genoeg om te denken dat jij het niet ging krijgen. Dat je daarbij alleen aan jezelf dacht daar hebben we het maar niet over.  Het is onzichtbaar, je had niet eens door dat je het virus al bij je droeg. Je voelde je gewoon goed.

Het gevoel alsof er een olifant op je borstkas is gaan zitten en de combinatie van die rampzalige koppijn maken je ontzettend bang.  De kinderen zitten braaf aan het digitale huiswerk wat juf Nikki bedacht heeft. Ze vinden het zelfs leuk en je bedacht gister nog  dat je haar wilde bedanken dat ze vanuit huis zo haar best deed de kinderen op een boeiende wijze toch nog les te geven. Nooit gedacht dat je eigen kinderen de aandachtsspanne van een eekhoorn hadden zodra ze zich moeten concentreren op iets anders als de iPad. Hoe doet juf Nikki dat toch!? Jij was je geduld sneller kwijt dan je toe durft te geven. 

Morgen weer overleggen met de dokter. Maar morgen duurt nog zolang. Het zal vast een griepje zijn. Die vriendin van je die altijd zo positief in het leven staat zegt dat je 112 moet bellen. Een ambulance. God wat baal je dat je positivo aan de andere kant van het land woont. Je hebt haar voor je gevoel ineens hard nodig. Iemand moet je even vertellen dat het meevalt. 
Ikram! Het buurmeisje! Die is verpleegster. Ha! Dat je daar nog niet eerder aan gedacht had. “Lieverd kan je vragen of Ikram van hiernaast niet even naar me wilt kijken? Ik voel me echt zo beroerd ik krijg geen lucht! Misschien heeft ze wat medicatie voor me want die stomme paracetamol doet precies helemaal niets!!” 

Ikram was niet thuis. Haar moeder deed de deur open en heeft heerlijke soep meegegeven. Het is Ikrams lievelingssoep. Harira. Als Ikram straks doodmoe thuis komt van haar dienst in het ziekenhuis staat er een grote pan soep EN brood op haar te wachten. “Maar ik zeg wel tegen Ikram dat u hier was oke” 
Je hebt niet eens meer antwoord gegeven en de soep staat in een hoekje op de eikenhouten gangkast. Je hebt niet eens bedankt.  Ikrams moeder neemt het je niet kwalijk. Zij maakt zich zorgen over Ikram, Ikram werkt nu al lange vermoeiende dagen en vreest dat het nog veel zwaarder gaat worden.  

De volgende dag gaat het ineens ontzettend snel. Zo snel als dat je van topfit ineens Corona-symptomen-bingo kon spelen zo snel zit je nu ineens met een mondkapje op in een quarantaine ruimte. 

Het duurt allemaal lang. Een dokter loopt in beschermende kleding, met mondkapjes, brillen, handschoenen, zweet op zijn voorhoofd en weet jij veel wat nog meer allemaal. Hopelijk is er ook nog genoeg voor volgende week want er is materiaal schaarste in heel Nederland. Nu al. Maar dat zal jou nu een rotzorg zijn. Hij meet onder andere het zuurstofgehalte in je bloed. Dat is niet goed. Daar zijn geen woorden voor nodig zijn gezicht spreek boekdelen. Nog wat metingen..
”Kees? Kees?” je hoort je eigen stem in de verte. Je kent dit gevoel. Wat was het ook al weer.. De wereld draait… Je krijgt geen lucht. Het hele Wereld Kerst Circus uit Carré staat bovenop je borst. Je ademt door een rietje. Wel een milieubewust rietje. Een RVS rietje die je ook altijd thuis gebruikt voor de smoothies van de kinderen. De kinderen. Waar zijn ze? Kees?  Je denkt dat je gaat stikken, de wereld draait nog langzamer en in een zwarte kolk van paniek en angst raak je buiten bewustzijn.  

“Agnes? Lieverd?”
Kees staat aan je bed bij de intensive care. Hij moet ook zo’n mondkapje op. Eentje van hetzelfde soort als waar ie twee dagen geleden nog een beetje om moest lachen toen hij gesprek aanging met een politie agent die op zich graag meer bescherming had gehad voor zijn werk op straat. 
Er valt niks meer te lachen nu voor Kees. De kinderen zitten het huiswerk van juf Nikki te maken bij zuslief thuis. Kees mocht niet mee in de ambulance toen je in elkaar stortte op de corona-post. Hij moest op eigen gelegenheid naar het ziekenhuis. Hij heeft in totale paniek de ambulance chauffeur nog even “maar een simpel chauffeurtje” genoemd toen die hem uitlegde dat hij niet mee mocht wegens een verscherpt protocol. Die haalde zijn schouder op. Als dit het ergste was van zijn dienst van vandaag? Dan kon ie de dienst makkelijk aan. 
Kees was gewend dat het leven hem en Agnes voor de wind ging. Dat was tot een paar dagen geleden. Teveel wind zelfs. Op het strand, bij de viskraam. 

Tot de dood ons scheidt. Verdomme. De tranen lopen over Kees wangen en in een totale ongeloof staart hij naar zijn trouwring.
Hij wacht tot die dokter die nu al oververmoeid is hem komt vertellen dat het allemaal een droom is. Nee Kees. Je vrouw is dood.
De dood maakt geen onderscheid. De dood boeit het niets of je rijk bent of arm. Of dat je zwart of wit bent. Groot, klein, dik, dun.. Het maakt de dood niets uit dat je al jaren niet meer rookt, en bijna altijd gezond eet. Het boeit de dood zelfs niet of je homo bent, of je stemt op Wilders, of niet elke zondag in de kerk zit. De dood kan het niets schelen.
Gelukkig heeft juf Nikki ooit een lesje gegeven over de dood en snappen de kinderen meer dan je dacht. Je overbezorgde zus is de beste steun die je je wensen kan. Maar ze heeft je nog geen knuffel gegeven. Ookal heb je hem zo nodig. En zij ook. Ze was gek op je vrouw. Maar ze houdt afstand. Afstand, zelfs op de uitvaart van Agnes. Je moet je eigen tranen drogen. Je geeft een kleine speech over hoe fantastisch Agnes was. De paar mensen de erbij konden zijn op de uitvaart brachten op idee van je zus geen bossen bloemen mee. Ze doen allemaal een donatie aan een van Agnes haar favoriete goede doelen. De uitvaart van Agnes ging snel.
De familie app piept. Je zwager kon er niet bij zijn, hij loopt te hoesten en wil absoluut voor niemand een risico zijn. Hij zit thuis op de bank

Oh en Kees..
Cd van jou cd van mij is niet meer nodig. Alle CD’s zijn nu van jou. 
En de laatste foto op haar telefoon? Die ene selfie met haar beste vriendinnen bij de bloesemboom. Hij staat ook op Facebook en Instagram. Met een roze hartje en een bloesembloemetje.


Knuffel op afstand.

Knuffel op afstand.