Verward/suicidaal. Briefje van mij. En tips van jullie gekregen.

Triggerwarning: Deze blog gaat over verward gedrag, suïcidale gedachten en het handelen / de rol van politie bij meldingen met verwarde / suïcidale mensen. Ik deel tips die ik heb verzameld van mensen met ervaring met politie op dit gebied, maar ook onder aan deze blog “een klein briefje aan ‘jou’” Een briefje aan de mensen die dit lezen en die geen licht zien in hun donkere tunnel. Vind je deze onderwerpen triggerend, zorg dan voor jezelf en lees deze blog niet. Wil je alleen het briefje lezen? Stuur me een berichtje, dan stuur ik hem. Liefs, Lieke

Ik reageerde op een “ask me anything” op Instagram van Kenza en dat bracht iets moois. Als politie komen wij vaak met verwarde en suïcidale mensen in aanraking. En dus problematiek en casussen die eigenlijk niet helemaal bij ons ‘thuishoren’  Waardoor onze kennis niet altijd voldoende is. En onze ‘middelen/ mogelijkheden’ zijn niet altijd het beste of het fijnste voor mensen die eigenlijk accuut psychische hulp nodig hebben.
En waar we eigenlijk naar mijn idee ook niet genoeg over weten. Plus dan is natuurlijk ook nog letterlijk iedere casus weer anders. En hebben we bepaalde verantwoordelijkheden en protocollen die bekeken vanuit de politie logisch zijn, en vanuit de betrokkene in crisis niet.
Zo kan de betrokkene bijvoorbeeld niet in de handboeien willen, maar kan de politie daar dusdanige grond voor hebben dat het eigenlijk niet anders kan:
Misschien heb jij deze keer in crisis wel ECHT NIET het plan om weg te rennen, maar heb je dat de vorige keer/keren in crisis met politie in contact wel gedaan.. Dan is het protocol dat we voorkomen dat jij wegrent en jezelf of anderen in gevaar brengt. Het is niet dat wij staan te springen om je in de handboeien te doen, of geweld te gebruiken, maar we dragen een grote (en vergaande) verantwoording over je veiligheid en gezondheid.

Maar goed. Kenza (een ervaringsdeskundige als we het over politie inzet bij psychische crisis situaties hebben) had dus een Q & A (Question & Answer) op haar insta.
Ik vroeg haar of zij voor de politie een tip had. Zij is een van de accounts die ik volg die post over ervaring met geestelijke gezondheidszorg en de weg van herstellen na trauma vanuit eigen ervaring. Ik volg een paar soortgelijke accounts om er op die manier van te leren. Zij reageerde met een tip. En naar aanleiding daarvan bedacht ik me dat ik eigenlijk best veel volgers heb die met politie in aanraking komen naar aanleiding van bijvoorbeeld een poging zelfdoding of ‘verward’ gedrag. Ik krijg er vaak berichtjes en vragen over. Ik maak er regelmatig insta Stories over en schreef al eens eerder een blog over verward gedrag en zelfmoordpogingen. Ook daar deed ik het een en ander niet goed. En daar confronteerde de betrokken vrouw mij direct mee. (Klik hier voor de blog)

Toen kwam ik met het idee om tips te verzamelen. Want waar kan je de tips beter vragen als bij de mensen die met ons te maken krijgen in een crisissituatie? Nou delen mensen met regelmaat hun ervaringen met me op dat gebied. Wat werkte wel, wat werkte niet. Wat was fijn en wat werkte juist averechts. Dat is overigens ook direct een lastige kwestie als het gaat over geestelijke gezondheidszorg. Want iedereen vind iets anders prettig. Er is helaas geen magic trick.
Ook kwamen er veel positieve berichtjes binnen van mensen die zich in een crisissituatie vertrouwd en veilig voelen en goed behandeld door de politie. Dat vind ik fijn om te horen, en als jij een collega bent die dit leest: Complimenten voor je werk en inzet.

Uiteraard zijn complimenten top en lief maaarrr van tips leren we.
Ik maakte een zogenoemde vragensticker op mijn Instagram en ontving echt ruim over de 160 tips. Heel veel ‘dubbele’ dus die staan er uiteraard maar een keer in. (En een stuk of 10 haat berichten. Jullie ook bedankt voor de moeite.)

Een aantal collega’s van door het land vroegen me of ik de tips wilde delen. Tevens een aantal niet collega’s maar mensen in de (geestelijke gezondheids) zorg en zelfs uit het (speciale) onderwijs vroegen me hetzelfde.
Ik vind zelf een aantal tips super bruikbaar, en al is er maar een iemand die er ook iets aan heeft, dan is het de moeite van het uitpluizen en uitwerken al waard. 

Mocht je als politieagent of zorg medewerker nou denken “Duhh wist ik al” of “Ja lijkt me logisch” of juist denken “Nou dat werkte niet” is het allemaal prima. Niets werkt voor iedereen, en niet iedereen is het overal over eens. Ik hoop dat er iemand iets voor zichzelf uit kan halen om te proberen. Of misschien geeft het je bevestiging van dat je supergoed bezig bent. Dat is natuurlijk ook top.

Ik zelf heb er zeker bruikbare tips uitgehaald die ik ga proberen.
Iedereen bedankt voor het delen van je tip en/of je verhaal.
Ik hoop dat je begrip hebt voor het feit dat ik niet op iedereen (uitgebreid) kan (en wil… want tijdgebrek en het bewaken van mij eigen grenzen is ook belangrijk) reageren maar dat ik je bijdrage wel enorm waardeer!

Op random volgorde de tips.
Met dus de disclaimer dat niets de magic trick is. Er is helaas geen gouden tip. 

• Aangeven dat iemand altijd welkom is bij het bureau als het (weer een keer) niet goed gaat.

• Geen beloftes doen die je niet kan waarmaken.

• Als je vraagt wat iemand voor diagnose(s) heeft ook vragen of diegene zichzelf daar in herkend/het eens is.

• Benoem wat je doet voor je het gaat doen, en tijdens het doen. “Ik ga zometeen handboeien bij je aanleggen” “Ik doe nu je linkerhand in de handboeien”

• Probeer de achterliggende emotie te zien. Boos/schelden = vaak angst, vechten = vaak angst.

• Geen schuldgevoel aanpraten met betrekking tot familie vrienden tot last zijn/bang maken.

• Als je handelt op basis van eerdere ervaringen, leg dat uit. Voor de betrokkene is dit vaak onlogisch (“want nu wil ik niet wegrennen”) terwijl het voor politie logisch/protocol is.

• In dien de casus in een omgeving is met familie/vrienden: ook aandacht voor hun. Het is vaak ingrijpend om te zien vanaf de zijlijn.

• Na een ‘zoveelste’ keer zelfde persoon treffen proberen het ‘ik ben jullie tot last’ gevoel weg te nemen. 

• Aangeven wat je grenzen zijn. “Wanneer je weer probeert weg te lopen dan ga ik je vasthouden.” En eventueel uitleg geven bij die grens.

• Een (klein) beetje mee gaan in beleving in plaats van ontkrachten. Bijv “Nee er zitten hier geen grote  zwarte vogels binnen je ziet dingen die er niet zijn” maar “Je bent bij ons veilig” 

• Gevoelens bevestigen door het gevoel te herhalen: “Ik begrijp dat je je angstig voelt”

• Nieuwsgierige omstanders wegsturen. Zorgen voor extra onnodige prikkels en schaamte

• Als je met meer agenten ter plaatse bent dan maar een of twee het woord laten doen.

• Niet liegen/verzwijgen over een eventuele psycholance die komt. (Zoals ik wel deed.. KLIK hier)

• Vertellen dat 112 bellen ook ten alle tijde mag voor als je eigen leven in gevaar is door jezelf.

• Een vraag stellen, antwoord afwachten en nieuwe vraag. Niet twee of meer vragen in een zin.

• Een deken of iets warms/zachts kan helpen om iemand waar je geen contact mee krijgt weer een beetje in het hier en nu te krijgen

• Heb geduld. Probeer je in te denken dat de persoon in crisis een vriend of vriendin van je is.

• Gebruik van handboeien uitleggen. Ookal is het voor politie logisch. Dit voelt als crimineel, niet hulpbehoevende

• Als iemand zelf gebeld heeft voor hulp bevestigen dat dit juist was en dat dit ten alle tijde mag.

• Het beestje bij de naam noemen. Zelfmoordpoging = zelfmoord poging.

• Bij fouilleren vragen of er iets is waar rekening mee gehouden moet worden (ivm mogelijk seksueel trauma bijvoorbeeld)

• Ook als iemand een psychose heeft proberen niet te schreeuwen om jezelf verstaanbaar te maken boven de ander uit. Later uitleggen waarom je schreeuwde kan ook helpen. 

• De vraag “Wat kan ik voor je betekenen” voelt aan alsof je iemand betrekt ipv lijdend voorwerp maakt. (Wel realistisch zijn of datgene ook mogelijk is)

• Samen een kop koffie of thee drinken in plaats van alleen drinken aan te bieden voelt vertrouwd.

• Vragen of iemand liever een man of een vrouw heeft in het gesprek. (Soms vanwege bijvoorbeeld trauma maakt dit groot verschil) alleen als je dit waar kan maken natuurlijk.

• Als contact heel moeilijk is: gesloten vragen stellen en aangeven dat ja/nee knikken ook oke is.

• Vragen of iemand een crisiskaart heeft (of iets anders waar info te halen valt hoe om te gaan met de persoon in een crisis situatie). Als je het wiel niet opnieuw hoeft uit te vinden…

• Op hetzelfde niveau zitten in plaats van van boven naar beneden praten bij een zittend iemand

• Jezelf en je collega voorstellen met je naam en de naam van je collega.

• Opletten met eventuele grappen maken en frustratie uiten. Doe dit pas wanneer je helemaal zeker bent dat je buiten gehoorafstand bent.

• Leg in politiesysteem vast wat er bij jou in het contact werkte. De collega na jou kan dan misschien wel die gouden tip gebruiken.

Zo. Dat was een aardig lijstje. Feel free to share of als jij nog iets hebt, deel het vooral zodat eventueel iedereen er iets aan hebt. Wil je dat niet out in the open doen (wat ik uiteraard goed begrijp) doe het dan via het contact formulier op mijn blog. Dan kan ik daar eventuele nieuwe tips verzamelen voor misschien ooit een deel twee.

Klein briefje van mij, voor jou. Als je hem nodig hebt:
Mocht jij vechten met/tegen zelfmoordgedachten, ben je zelfmoordplannen aan het maken, heb je ze al gemaakt of heb je iets anders waardoor het leven echt heel zwaar is en je hulp bij kan gebruiken?
Trek asjeblieft zelf aan de bel. Vraag en strijd om (juiste) hulp want je bent het waard. En ik zeg strijd omdat ik weet dat het zorgsysteem voor geestelijke gezondheidszorg niet soepel is. Maar er voor vechten ben je waard!
Klik hier voor 113. Daar kan je anoniem bellen of chatten. (Ook als jij je zorgen maakt om iemand anders zijn geestelijke gezondheid overigens!)
Sta je op het punt om zelfmoord te plegen? Sta je bijvoorbeeld al langs het spoor?
Bel asjeblieft 112! 112? JA!!
112 is voor noodsituaties en ook als je in nood bent door je eigen gedachten of uitzichtloze donkere gedachten mag je bellen. Je bent dat waard. Vertel de meldkamer waar je bent, en we komen naar je toe. Met liefde, soms wat gestuntel maar we doen altijd ons best. Je mag boos op ons worden, je mag ons haten. Er zijn veel mensen die later alsnog heel blij zijn dat ze overleefden. Jij kan en mag ook een van die mensen zijn.
Je bent het waard. Heb je een negatieve ervaring met ons? Laat het je asjeblieft niet weerhouden van het toch opnieuw bellen voor hulp.
Heb je het gevoel dat je politie tot last bent? Dat we wel iets beters te doen hebben? Ik krijg met regelmaat berichtjes daar over. En heel eerlijk wist ik niet dat dat zo’n groot overheersend gevoel is maar asjeblieft:
Zet dat uit je hoofd. Het is simpelweg ons werk. We krijgen er voor betaald. Zie het zo: Bij de bloemenwinkel voel je je ook niet bezwaard als je een mooie plant besteld toch? Het is het werk van de bloemist.
Levens proberen te redden hoort op meerdere vlakken bij ons werk:
Als we een melding krijgen waar X geprobeert heeft Y van het leven te beroven met een mes gaan we daar naartoe om een leven te redden (en de verdachte aan te houden natuurlijk). Als je donkere tunnel zo uitzichtloos is, dat jij jezelf van het leven gaat beroven is dat voor ons ook een melding waarbij we een leven willen redden: Dat van jou. Je bent het waard. Jouw leven doet er net zo veel toe als dat van ieder ander. Ook als je eigen gedachten je zeggen dat het anders is. Of als er andere mensen of stemmen in je hoofd dat je wijs proberen te maken. Jij doet er toe. Bel 112, vraag om politie, vertel waar je bent en blijf aan de lijn tot we er zijn. En je mag boos zijn op ons, voor het proberen te redden van jou leven. Maar weet dat er echt veel mensen dankbaar zijn. En ja, dat is achteraf. Soms pas veel later maar ook jij mag diegene zijn, dus bel asjeblieft ook 112 als je eigen leven in gevaar is door jezelf. Je bent het waard.

Liefs, Lieke